Cape York in Australië-Postbode in het grote niets

Wie op zoek is naar de uitersten in het verkennen van onherbergzame, haast uitgestorven gebieden, moet beslist eens naar Cape York in Australië. Vrijwel de enige manier om er te reizen is met het dagelijkse postvliegtuig. Onze reporter vloog mee met piloot Bill. De volgende video (weliswaar in’t Engels) geeft een goede indruk van de regio:

Cape York is een van de meest afgelegen gebieden van Australië. Het is groter dan Texas, maar kent minder inwoners dan Texel. Te ruig, te heet (en hun zomer begint nu zo’n beetje). En voor toeristen nauwelijks te bereizen. Dat wil zeggen: over land. Want er is altijd nog de vliegende postbode.

Hoe uiteenlopend of zonderling de bewoners van dit immense schiereiland ook mogen zijn: allemaal krijgen ze post. Cape York Air vliegt vanuit Cairns zes dagen per week verschillende routes over het schiereiland in het noordoosten van Australië. Hun kleine Cessna’s bieden ook nog plaats aan maximaal twaalf passagiers. De perfecte manier om in vogelvlucht een indruk van de Kaap te krijgen.

Oranjerode wanden en grillige toppen
Op deze woensdag is Bill de postbode annex piloot op de 1500 kilometer lange rondvlucht naar Heathlands. Na het opstijgen koerst hij af op het Daintree National Park, het oudste stukje regenwoud ter wereld. Na niet al te lange tijd dunt de begroeiing uit en verandert het landschap. Groen maakt plaats voor het oranjerood dat het Australische continent zo typeert. Geen steile wanden en grillige bergtoppen meer, maar een heuvellandschap dat er als een verfrommeld laken bij ligt.

Het Grote Barrière Rif
Dit is een populair stukje Australië maar de klinaatverandering slaat ook hier op een schrikbarende wijze toe. Ruim een eeuw geleden brak hier goudkoorts uit en streken er tienduizenden gelukzoekers neer. Het enige restant is een spoorbrug waar nooit een trein overheen is gekomen.

Laura is de eerste landingsplaats, een van de weinige dorpjes op de Kaap met een postkantoortje annex kruidenier. Na Laura lijkt het landschap van alle leven ontdaan, afgezien van duizenden termietenheuvels als kleistenen appartementen uit de oertijd. Zo ook langs de landingsbaan in Lakefield. Ooit was dit een enorme veeboerderij, nu is het een nationaal park waar krokodillen en wilde zwijnen de dienst uitmaken. Naast de landingsbaan staan één koe en een parkwachter.

Regenwoudhippies
Na weer een half uur vliegen boven een verlaten wildernis zonder huizen of wegen, doemt de volgende ‘halte’ op. Wattle Hills is een soort commune. Nadat hippies in de jaren zeventig tevergeefs hadden geprobeerd de ontsluiting van het Daintree regenwoud tegen te houden, trok de harde kern van die groep zich teleurgesteld terug in de wildernis van Cape York. Niets aan deze mensen dat doet denken aan de hippies van New York (die toch wel een beetje op de Hollandse leest geschoeid zijn…)

Een van de ‘hippies’ van Wattle Hills met een doos appelen
Drie mannen en een klein jongetje komen op het vliegtuigje afgerend. Het zijn vooral dozen met appels die de post vandaag brengt. Appels zijn luxe producten in dit werelddeel. En hippies en luxe vormen een vreemde combinatie. “Vergis je niet”, vertelt Bill later. “Degenen die het hier volhielden, hebben goed geboerd. Ze hebben zelfs twee vliegtuigen.”
En verder gaat de vlucht. Over verlaten vlaktes met zilveren bomen en rood stof. Langs enorme bruinwitte wolken van bosbranden die in Europa voor nationale paniek zouden zorgen, maar hier niet eens een blik waardig worden gegund.

De lunchstop is bij het Moreton Telegraph Station. Vroeger neergezet om telefonische communicatie met moederland Engeland mogelijk te maken, nu een krakkemikkig soort wegrestaurant voor avonturiers en jagers.

Witgeschilderde autobanden
Naast de landingsbaan hangen op zo’n twee meter hoogte witgeschilderde autobanden in de bomen: zo hoog staat het water in het regenseizoen. Geen wonder, want 35 centimeter regen op een dag is dan geen uitzondering. Daarom doet de postvlucht deze stopplaats alleen in het droge seizoen aan.

Postbode Bill levert post af
Tijdens de lunch in de uit golfplaten opgetrokken ‘Barefoot Bar’ vertelt Bill dat de postvluchten soms ook levende have vervoeren. Biggen zonder immuunsysteem, die op twee locaties in het noorden van de Kaap worden gefokt. Bij extreem weer waaien namelijk soms muggen over uit Papoea-Nieuw-Guinea. Sommige muggen dragen een dodelijke virusziekte die de hersenen van mensen en dieren aantast. Via die biggen weten ze of er muggen overgewaaid zijn.

Voeg daar de eenzaamheid, de krokodillen, de slangen en de gekmakende hitte aan toe en het is geen wonder dat het echtpaar dat op contractbasis het oude telegraafstation onderhoudt binnenkort wil vertrekken. De overheid zoekt al maanden tevergeefs naar vervangers. De mooie bergen hier doen enigzins Oostenrijks aan qua vormgeving mat natuurlijk s ‘t klimaat hier totaal verschillend.

Bizar genoeg wil de Australische overheid de meeste bewoners verjagen, maar wil het dat locaties als het voormalige telegraafstation en het vliegveldje van Coen bemand blijven. “Klopt”, grijnst Bill. “Dit is een vreemd niemandsland. Prachtig, maar hard, soms ronduit wreed. Alleen vreemde mensen voelen zich daarin thuis. Ik vind het geweldig om hier voor mijn werk te komen. Maar ik ben blij dat ik in de stad woon.”

Author: Anne F

Share This Post On