Lekker zweten in Zweden

Een nachtje in een tentje op een onbewoond eiland vereist goede voorbereiding. Niets zo vervelend als in het donker een boom moeten vinden, rondzoemende muggen in je tentje en doornatte kleding. Een zaklamp, wc-papier, regenkleding, slaapzak en antimuggengel zijn dan ook geen overbodige luxe voor drie dagen kajakken en mountainbiken in het noorden van Zweden. Met een dosis humor doorstond ik de test. Nu nog wat meer werken aan de lichamelijke conditie. Want iets stevigere armspieren zijn ook zeer welkom…

“We gaan een geoefend parcours afleggen.”

En bedenkelijk vraagt de 53-jarige instructeur, die eruitziet als Clint Eastwood in zijn jongere jaren: hier en daar wat rimpels, maar een afgetraind lichaam zonder een grammetje vet, of ik mijn bovenarmen veel train? Nou, nee. De enige krachtsinspanning die mijn armen hebben, is het tillen van overvolle boodschappentassen. Ik mompel dat ik wel wat vechtsportervaring heb, maar als ik naar mijn armen kijk, en de kleine welving, waar de spierballen zich zouden moeten tonen, word ik toch wat nerveus.

Pedalen

De kajaks worden bevoorraad met kampeerspullen en etenswaren waar we een week van kunnen leven.

Reddingsvest eroverheen en we kunnen van start. Op het droge oefenen we eerst de peddeltechniek. ” Je kunt het beste je hele bovenlichaam gebruiken en niet alleen je bovenarmen” , legt Clint uit. Dat knoop ik goed in mijn oren, ik moet het tenslotte van de techniek hebben. Eenmaal in de boot ontdekken we het verschil tussen een kajak en een kano: in de kajak zitten twee pedalen waarmee je kan sturen. Ideaal.

Read More

Skatend de wereld over

Het begon zoals het zo vaak gaat. Stelletje vrienden organiseert iets, en voor je het weet is de groep wel heel erg uitgedijd. Lex van Buuren is de tel kwijt geraakt, maar vermoedt dat hij inmiddels zo’n 5000 skatende Nederlanders door steden als Berlijn, Barcelona, New York en Parijs heeft geloodst. “Alleen al vorig jaar hebben we met 750 landgenoten Parijs doorkruist.”

En hoewel hij iedere straathoek van Parijs inmiddels kan uittekenen, bekruipt hem nog altijd een gevoel van opwinding wanneer hij zijn skates onderbindt aan de start van de Paris Roller. “Het is werkelijk geweldig om door een buitenlandse stad te rollen. Dat vrijheidsgevoel is uniek, bovendien ontdek je plekjes waar je anders nooit zou komen.”

De Amsterdammer zag in 2014 dat hij en zijn vrienden niet de enigen waren die enthousiast raakten van zo’n skatetochtje. En dus riep hij reisorganisatie Skate-A-Round in het leven, huurde bussen en toog met een groep skaters naar Parijs. “In het begin was het echt pionieren. Zo stond ik met mijn mond vol tanden toen wij eens aan de start verschenen en er een conflict bleek tussen de organisatie van Paris Roller en de politie. De tocht werd afgeblazen, terwijl daar tienduizend man stonden te wachten. Uiteindelijk is het een van de leukste tochten geworden; we zijn gewoon gaan rollen! Als zo’n groep skaters tegelijk een kruising oversteekt, dan wacht het verkeer vanzelf.”

Read More

MARSEILLE: Provence zonder kapsones

Voetballen kunnen ze, dat wisten we. Verder heeft Marseille geen beste reputatie. De tweede stad van Frankrijk trekt maar weinig toeristen, maar of dat nu terecht is? Op naar de ‘Poort van de Provence’ met z’n reusachtige jachthaven aan de Middellandse Zee en z’n heerlijke bouillabaisse. Per razendsnelle TGV of met Transavia’s BasiqAir ben je er tegenwoordig in een wip.

Is me dat even schrikken: zodra de deuren openspringen, worden we in de metro van Marseille ineens overvallen door zeker tien groene baretten, die bliksemsnel strategische posities innemen tussen de passagiers. Gemillimeterde koppen boven camouflagepakken op gepoetste kistjes, hun boze blikken op oneindig, machinegeweren gericht op de verbouwereerde inzittenden met boodschappentassen. Bienvenue à Marseille!

“Eleven septembre, monsieur!” reageert een politieman die kennelijk deel uitmaakt van ‘t overvalteam, als ik hem op fluistertoon vraag of er soms problemen zijn. “Controle!”

Read More

KEUKENHOF bol van de kleuren

Maar liefst zeven inspiratietuinen heeft tuinarchitecte Jacqueline van der Kloet dit jaar ingericht in de Keukenhof, Nederlands allermooiste lentetuin. Spectaculaire thema- en trendtuinen, waar bezoekers vooral inspiratie kunnen opdoen voor hun éigen tuin. Geen wonder dus dat Jacqueline, al vele jaren verbonden met Lisse, haar nieuwe boek over de Keukenhof de naam ‘Inspiration’ heeft gegeven. Met dit prachtboek kun je dit voorjaar de hele Keukenhof én Jacqueline met al haar frisse tuinideeën mee naar huis nemen, als het ware.

Nog sluimert het 32 hectare grote park. Maar het belóóft wat, want dit jaar zijn maar liefst zeven miljoen nieuwe bloembollen geplant. De tuinlieden die de laatste hand leggen aan de inrichting zien nu elke dag méér kleur. “De lente is dit jaar uitzonderlijk laat”, constateert tulpenverzorger Jan Vrolijk (57), al zestien jaar tuinman in de Keukenhof. “Alleen volop sneeuwklokjes, de rest houdt zich onder de grond nog schuil voor de kou.”

“Maar dat kan nu van de ene dag op de andere omslaan”, weet Jacqueline. “Als de temperaturen wat gaan stijgen en er komt zo’n knapperig voorjaarszonnetje bij, dan is de hele Keukenhof ineens groen en dan, ja dán volgt ineens die immense explosie van bloemenkleuren, elk jaar weer een fabelachtige gewaarwording.”

Read More

FUNCHAL heeft veel te bieden

Een schitterend eiland met een subtropisch klimaat zonder één meter strand en toch geliefd bij duizenden toeristen. Hoe kan dat? Was het dan toch het glaasje madera, waarover Ted de Braak in lang vervlogen tijden zong, wat ons voor Madeira deed kiezen?

Nee, het drankje madera is in ons land nooit een topper geworden, hooguit in de keuken. Het zijn juist de moderne trends die Madeira opnieuw in de toeristische schijnwerpers hebben geplaatst. Vreemd genoeg staan die trends behoorlijk haaks op elkaar. Immers, wandelen langs de rustieke levadas (irrigatiekanalen) is heel wat anders dan de accu opladen aan de Atlantische Oceaan, in luxueuze zwembaden op 608 kilometer van Marokko en 1000 kilometer van Lissabon. Het éne doen en het ander niet laten – dat lijkt geen gek voorstel.

Madeira is plotseling weer een topper, na de afgelopen tien jaar behoorlijk verbleekt te zijn geraakt, onder andere omdat de wijn het bij ons van de madera won en we borduurwerk en bloemenpracht dichter bij huis ook kunnen aantreffen. Het is dus bepaald niet vreemd, dat Madeira lang het imago had van een wat oubollig eiland, waar de conservatieve Britten zich het meest thuis voelden. Nadat Joao Concalves Zarco in 1418 bij een ontdekkingstocht langs de Afrikaanse kust door een storm beschutting moest zoeken op Porto Santo (37 kilometer naar het noordoosten gelegen en wèl in het bezit van zilverwitte stranden) werd een jaar later Madeira ontdekt.

Read More

Proeven van de Waterlinie

De Chinezen hebben hun Grote Muur, wij hebben de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Van 1815 tot 1963 stond deze 85 kilometer lange strook land tussen Muiden en de Biesbosch geheel in dienst van de verdediging van het vaderland.

Bij onraad, zoals in de Eerste Wereldoorlog en in 1940, liet men negen zogenaamde inundatiekommen vollopen met een laagje water dat net te ondiep was voor boten en net te diep voor zwaar materieel. De doorgangswegen en de hooggelegen gebieden werden bewaakt door zeven vestingen, vijftig forten en talloze andere verdedigingswerken.

‘Wie van onze Waterlinie proeft, sterft eraan’, was de leus. Maar niemand heeft eraan geproefd. De forten zijn gespaard gebleven voor krijgsgeweld en gelukkig ook voor de slopershamer. Op sommige plaatsen zijn de steden dichterbij gekropen, zoals bij Utrecht, maar het zuidelijke deel van de Waterlinie heeft nog steeds het karakter van een groene singel. Ook in de forten tiert de natuur welig. Enerzijds doordat de meeste forten met rust gelaten worden, anderzijds door een afwijkende ondergrond.

Read More

Vier dagen vakantie voor 120 euro

Eindelijk is het zomer en omdat ook de wind de komende dagen gunstig waait, bind ik na jaren weer eens de fietstassen op de bagagedrager om een ‘groot rondje’ IJsselmeer te fietsen. In de tassen wat ondergoed, T-shirts, sokken, een wielerbroek, wat toiletspullen. Om het maar helemaal echt te doen, gaan ook het eenpersoons tentje, slaapzak en -matje achterop.

Omdat uw verslaggever nog van de generatie is die de Nederlandse kaart er soms letterlijk en figuurlijk ingestampt kreeg en daarom het rijtje Delfzijl, Hoogezand, Sappemeer, enz. nog zó voor zich op de kaart ziet, is het vertrek met de wind in de rug richting Utrecht onder het motto ‘Ik zie wel waar ik vanavond slaap’.

Ik passeer Amsterdam buitenom en volg tot en met de stad Utrecht het fietspad langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Achteraf toch niet zo’n gelukkige keuze: het gaat snel, maar is ook vreselijk saai. Maar omdat de Utrechtse Heuvelrug lonkt, trap ik nog maar eens extra hard door.

Read More

Lama’s voor toeristen

Lama’s in de Oostenrijkse bergen? Ja, waarom niet? Het Andes-gebergte in Zuid-Amerika zit toch ook vol met deze dieren. Dus in de Oostenrijkse bergen zullen ze eveneens prima hun weg kunnen vinden. Peter Reichholf, een van de weinige lamahouders in Oostenrijk, organiseert sinds kort lamatrekkings door de bergen van het Salzburger Sonnenterrasse. Hij rust zijn lama’s uit met zadels en tuigjes en geeft ze mee aan toeristen. Wat hij al dacht, komt uit: zelfs het vee heeft lol in het begeleiden van wandelaars.

Wel een raar gezicht. Wanneer de lama’s zich op de openbare weg begeven, zitten automobilisten soms bijna omgedraaid in hun stoel. Regenkleding nodig om het gespuug van de dieren te ontwijken? Niet nodig. Peter legt uit dat lama’s, net als honden, in een roedel leven en alleen uit zelfverdediging spugen; wanneer een lagere in rang een hogere in rang dwarszit, volgt een klodder gal. In de drie uur dat we met de lama’s Alejandro, Picasso en Aldo lopen, doet zich slechts één maal een spuugincident voor.

Wandelen met lama’s, ja ja. Zo heel erg veel stelt het nu ook weer niet voor. Het is te vergelijken met het uitlaten van een enorme aangelijnde hond langs een mooie route door de bergen. De lama’s geven het tempo aan, sjouwen de bagage mee en kunnen misschien nog wel een klein kind dragen. Waarom dan toch doen? Het wandelen met deze Andes-dieren schijnt rustgevend te werken. Bovendien wordt beweerd dat lama’s een therapeutische werking hebben bij de begeleiding van ontspoorde jongeren.

Read More