Tanja draait zich vol walging om. Martine staat gillend aan de marktkraam, terwijl ik mijn ogen niet kan afhouden van de lokale Marokkaanse dames die ons gierend van de lach aanschouwen. Het moet ook wel een raar gezicht zijn, drie van die westerse meiden die met een boodschappenlijstje in de hand op de lokale markt een kip kopen. Aan een stal waar ze enkel lévende kippen verkopen.

Zoals iedere Marokkaanse consument wijzen ook wij een kip aan en tekenen daarmee haar doodvonnis. Nek wordt afgehakt, kip zonder kop leeft nog even door, wordt ondersteboven in een oud blikje geduwd, plastic zak eromheen en klaar is kip. Kost een paar dirham, maar dan heb je wel wat.

Drie maanden eerder aten we ook kip, gewoon bij mij thuis. “Maastricht” , opperde vriendin Manon toen. “Nee joh, ben ik vorige maand al geweest” , zei Mo. “Antwerpen, dan?” “Ja maar, daar hebben we al een keer een vriendinnenweekeindje doorgebracht.” En toen dus, viel de stad Marrakech.

Toegegeven, het bleef even stil. Tot het woord shoppingwalhalla over tafel ging. We pakten de laptop erbij, en boekten voor vijf goedkope tickets naar Marrakech. En we blijken niet de enige vriendinnen die deze stad uitkiezen om met elkaar bij te kletsen en lol te maken. Al in het vliegtuig ontmoeten we meiden die jaren daarvoor met elkaar studeerden, we praten met twee collega’s op avontuur, en drie vrouwen die al dertig jaar vriendin zijn.

De riad waar wij logeren speelt zelfs in op deze tendens. Niet alleen heet het hotelletje (toevallig) Chambres d’amis, er bestaat ook zoiets als een speciaal vriendinnenprogramma. Voor aankomst heb ik doorgegeven waar onze interesses naar uitgaan en al snel zat er een programma in de mail vol met lekker eten, badhuizen, een kookcursus, uitgaan, cultuur… en shoppen.

De Nederlandse Gemma van de Burgt, ze woont in Marrakech en heeft er de kookstudio Souk Cuisine, haalt ons van het vliegveld en vertelt er direct bij dat we het laatste stukje naar het hotel moeten lopen, omdat we er niet met de auto kunnen komen. “Het hotel zit namelijk direct achter de souk.” De souk! Een kwartiertje later weet ze wat voor vlees ze de komende dagen in de kuip heeft.

Het wandelingetje van 5 minuten duurt met ons zo’n drie kwartier. Wat een beeldige slippertjes… En heb je die sjaals gezien? Van deze souk worden vrouwen blij. Maar ook onze riad maakt gelukkig. De Nederlandse eigenaresse Anke van der Pluijm heeft in Amsterdam de groothandel Householdhardware en verkoopt aan allerlei hippe interieurzaken o.a. tegels, keukenkitsch, leren poefs en keramiek en heeft haar riad daarmee ingericht. Als we door het open gebouw lopen, klinken er soortgelijke geluiden als in de souk. “Zouden we deze spullen ook bij haar kunnen kopen?”

Sprookjessfeer

Marrakech is een geweldig leuke stad, daar zijn we snel achter. In de medina, de ommuurde stad, kun je dagen ronddwalen. Het grote plein Jemaa el Fna ademt met zijn slangenbezweerders, verhaalvertellers, waarzeggers, kruidenverkopers, bijzondere geuren en eettentjes de sprookjessfeer van Aladin uit. De kleine straatjes eromheen zijn gezellig en authentiek, terwijl je buiten de stadsmuren weer een geheel ander Marrakech aantreft.

Zo liggen we (ja, best zwaar zo’n vriendinnenprogramma) een middag tussen de Marokkaanse nouveaux riches aan het zwembad van Nikki Beach. Een hippe strandtent met vestigingen in onder meer Marbella, Miami en St.Tropez. Na middernacht belanden we in discotheek Pacha; inderdaad het zusje van de wereldberoemde Pacha op Ibiza. Ook oogverblindend mooi, en o, zo anders dan Spanje.

Badhuis

Wanneer we onze entree maken voor een behandeling in het badhuis Les Bains de Marrakech, staan we eveneens met onze ogen te knipperen. Een oase van rust, een prachtig interieur, een groot buitenzwembad, luxe in Marokkaanse sfeer, dit is zó mooi. En dit moet je weten, anders kom je nooit in deze kale, van God en alles verlaten buitenwijk terecht. Tijdens de behandeling zijn we de enigen in het badhuis. Dompelen, schrobben, modderbad, afspuiten, om daarna met elkaar in het binnenbad tot de conclusie te komen dat we het toch wel erg gezellig hebben. Hoe anders dan Zweden.

En niet alleen met elkaar. Achter de muren van de riad voelen de Marokkaanse vrouwen die er werken zich vrij en thuis. Nadat we met onze kip in blik, en nog een paar tassen vol boodschappen zijn gekeerd van de markt, krijgen we op de patio kookles van Gemma, en haar assistenten Ghta, Rachida en Aicha. We maken Marokkaanse gerechten als seffa met kip, salade Marocaine en fakkas. En hebben reuze lol met die vrouwen, die net als alle mensen in Marrakech ontzettend lief zijn.

Alleen jammer dat ze er, als we samen op het dakterras aan de maaltijd zitten, niet durven aan te schuiven. Ze zijn nieuwsgierig naar de aankopen waarmee we dag na dag in de Riad terugkomen. En wanneer er weer een marktkoopman aan de deur klopt die de door ons bestelde poefjes of schalen achterna komt brengen, lachen ze. ‘Rare meiden’. De jongen die ons, en een loopkar vol bagage, aan het eind van ons verblijf bij de airporttaxi aflevert, maakt duidelijk dat hij er niet anders over denkt. Gelukkig dat de douanier vrouw is. Zij begrijpt ons. En kijkt dus gewoon even de andere kant op wanneer we onze kar vol aankopen onder het bordje ‘niets aan te geven’ door duwen.